Komkommertijd in voetballand; groundhoppen in Luxemburg (deel III)

Midden in de werkweek uren in de auto en honderden kilometers onderweg voor in totaal elf doelpunten van FC Differdange 03, US Mondorf en F91 Dudelange; drie ploegen uit de Luxemburgse hoogste voetbaldivisie. Een leek zal zich afvragen waarom, maar iedere groundhopper zal snappen wat er gebeurt in de hoofden van deze twee fijnproevers. Vandaag deel 3 van de reis: Dudelange.

Idee voor deze derde dag ontsproot met het feit dat Thijs graag een foto van mij wilde naast het plaatsnaambordje van Dudelange, zodat hij ‘Lange Dude’ als bijschrift kon toevoegen. Opmerkelijk genoeg vond ik dat nog best een goede reden. Hoe dan ook is deze trip weer met een dag verlengd. Vanavond op het programma de kraker F91 Dudelange en Inter Club d’Escaldes, het terugduel in de voorronde van de Conference League.

Zoektocht

Het is het enige duel waar we er niet in slagen om vooraf kaartjes te regelen, het is dus een gokje. We moeten nog een hele dag afwachten en om de tijd te doden voetballen we zelf een potje in Yutz, spelen we daarna 2-tegen-2 met lokale Luxemburgse jeugd in Rumelange, redden een hoog overgeschoten bal uit het ravijn en om het antropologisch onderzoek wat diepgang te geven bezoeken we het mijnmuseum. We leven ontspannen toe naar onze finale avond.  

Volgens Thijs is ons laatste hotel ook weer gunstig gelegen voor het stadion. Maar ja, hoe klein dit dorp ook is, er zijn twee stadions zo zie ik op mijn telefoon. “Ik kijk even”, zegt Thijs. Om al snel te concluderen dat de clubwebsite stelt dat we vandaag niet bij hun eigen stadion moeten zijn, maar bij het andere. “Waarschijnlijk vanwege de UEFA-eisen”, vul ik aan. En dus lopen we naar het niet zo dichtbijgelegen stadion. Bergop, in de warmte, zonder voldoende eten na twee voetbalwedstrijden en een mijnavontuur.

Bovenaan is er voor ons gevoel precies niets, behalve heel veel rust een uur voor een Conference League-wedstrijd. De doelen staan nog ingeklapt en behalve drie kinderen is hier niemand te zien. Net als we concluderen dat hier niets gespeeld gaat worden horen we in de verte toch geluid dat kan duiden op voetbal. We horen wat geroep en het kaatsen van een bal. We lopen nog iets door, waarna we op een lagergelegen veld aan de andere kant van de heuveltop een man of twintig in actie zien. Zonder shirt, zonder regels, zonder tv-ploegen langs de lijn. Dit, dit is niet meer dan matig getalenteerde lokale jeugd.

De bus en de kassa

En dus hebben we met nog drie kwartier tot de aftrap geen kaartjes, en eigenlijk ook geen idee waar we moeten zijn. Toch maar het eigen stadion proberen dan. We lopen dezelfde route terug, langs het centrum, langs ons hotel, een nieuwe heuvel op. Licht trillend van de honger, zin in bier ook wel. “Zou dit een fan zijn?”, denk ik. Ik vermoed er meer te zien. Het voelt levendiger hier. Als er een touringcar opdoemt bovenaan een steile weg met in oranje letters Escaldes op de voorkant voelen we dat we warm zitten. Maar eigenlijk gaan mijn gedachten naar de spelers van de uitploeg. Die hebben dus kennelijk een uur of 18 in de bus gezeten voor een Europese wedstrijd. Lekkere voorbereiding.

Net wij. Bij een van de betonnen kassagebouwtjes sluiten we aan in de rij. “Twee tickets”, probeer ik in het Frans. “Avec carte bancaire”, waarna de man nee knikt. “Only cash”, klinkt het brommend en melodieus tegelijk. Uit onze zakken peuteren we nog net de laatste euro’s. Veertig hebben we er nodig voor de goedkoopste plekken, 50 voor zitplaatsen op de hoofdtribune. Na goed zoeken hebben we opgeteld genoeg voor de luxe van een stoeltje en een plekje in de schaduw. De keerzijde blijkt al gauw dat we binnen niks meer hebben om drinken of – nu nog belangrijker – eindelijk iets te eten te kopen.

Het stadion

Door alle tijdsverlies begint de wedstrijd nu al heel snel. Maar wát een plek. De kleur geel die ik normaal zo lelijk vind komt perfect uit in de avondzon. De supporters tegenover ons krijgen prachtige schaduwen tegen de achterwand van reclames van Luxemburgse kranten en lokale supermarkten. De stokoude fan voor me leunt voorover om het spel aan de zijlijn te kunnen volgen. Je ziet hier zo dicht op het veld dat je de laatste meter van het veld zitten niet kunt zien. De reserves zitten onder ons, omgeven door het beton van de tribune. Vanuit een hooggelegen voetbalkooi hebben twee jongens gratis twee heel behoorlijke plekken.

De sfeer in het stadionnetje is bovendien de beste die ik deze dagen heb gezien. Het zit redelijk vol, er is emotie, er wordt geklapt en echt meegeleefd. Het gaat dan ook ergens om vanavond. De 2-0 nederlaag die uit werd geleden moet worden goed gemaakt om door te stoten naar de volgende ronde. Dudelange drukt maar de Andorrezen blijken een taaie ploeg met vervelende spelers. Spits A. Piloto is het beste voorbeeld. Deze Weghorst-achtige verschijning loopt door op iedere verdediger, raakt iedereen aan, trekt aan shirtjes en maakte de ene na de andere overtreding. Op onze prachtige houten tribune geven hem al snel de bijnaam Brokken Piloto. Ook de andere thuisfans mogen hem niet, ik versta geen hout van wat ze zeggen, maar ik weet zeker dat het niets fraais is.

De wedstrijd

Escaldes komt na een goed half uur op voorsprong en zo lijkt de wedstrijd wel klaar. Al is er vlak voor rust nog een sprankje hoop als een van de vele Portugezen in het Luxemburgse voetbal de gelijkmaker scoort. Het rustsignaal is voor mij het teken om door het stadion te slenteren en wat foto’s te maken. Ik zie dat het vrouwentoilet in het kleedgebouw van de spelers is, wat geweldig. Met jaloezie kijk ik naar de broodjes die massaal worden ingeslagen, maar niet door mij of Thijs.

Als ik terug wil keren naar ons vak moet ik wachten tot de spelers het veld zijn opgelopen door de plastic uitschuifbare spelerstunnel die delen van het stadion voor even onbereikbaar maken. Niet alleen voor mij, maar ook voor de mannen strak in pak – ik denk dat het UEFA-waarnemers zijn – is het aansluiten in een lange rij van bezwete lijven. Terug op mijn plek zie ik dat ook een scout van een van de volgende tegenstanders het hier moet doen met een simpel stoeltje op de houten tribune. Map op schoot en aantekeningen maken maar.

Hij kan opschrijven dat het even lijkt of Dudelange terugkomt in de strijd als Rotundo – met een kopbal, niet na goed wegdraaien – de voorsprong op het bord schiet. Maar ook hier sterft de hoop al snel in schoonheid als drie minuten later de gelijkmaker valt en Escaldes vlak voor tijd zelfs nog de winnende maakt.

Fan

Toch zijn we fan van dit clubje in het geel. Hoe trotse familie langs de kant staat om direct na het fluitsignaal hun broer of zoon te troosten na de uitschakeling. Hoe de lokale pers met een telefoon op statief de aanvoerder direct langs het veld interviewt – en nog even laat poseren voor een foto voor de website. Hoe twee mannen uit Nederland aan de spits vragen of “meneer Agostinho” op de foto wil. Hoe goed de Nepalese naans smaken als we buiten éíndelijk kunnen eten.

Zeker deze laatste pot wint het Luxemburgse voetbal voor mij. De charme van vijf minuten moeten rijden voor een uitwedstrijd, en dat op het hoogste landelijke voetbalniveau. Het geeft me een soort Asterix en Obelix-gevoel, het ene tegen het andere dorp. Zo’n lokale derby hebben we deze dagen weliswaar niet gezien, maar de knusheid van dat voetballeven druipt er hier vanaf. Drie dagen, veel bier, weinig slaap, vaak honger en elf doelpunten: het hertogdom heeft er twee fans bij. En dat op maar vier uur rijden.