Komkommertijd in voetballand; groundhoppen in Luxemburg (deel II)

Midden in de werkweek uren in de auto en honderden kilometers onderweg voor in totaal elf doelpunten van FC Differdange 03, US Mondorf en F91 Dudelange; drie ploegen uit de Luxemburgse hoogste voetbaldivisie. Een leek zal zich afvragen waarom, maar iedere groundhopper zal snappen wat er gebeurt in de hoofden van deze twee fijnproevers. Vandaag deel 2 van de reis: Metz en Homécourt.

We zijn het voetbal van het groothertogdom nog niet zat en we besluiten te jagen op een Luxemburgse overwinning. Regulier wordt er vandaag niks gespeeld, maar in het Noord-Franse Homécourt staat US Mondorf een pittig potje te wachten tegen FC Metz, een ploeg uit de Ligue 1. Dus eerlijk is eerlijk: we maken het onszelf niet makkelijk. En vooralsnog zijn ook de weergoden ons niet heel gunstig gestemd. Het regent flink en vies en dus vertrekken we op tijd richting zuidelijkere oorden, op zoek naar zon, doelpunten en nieuwe culturele impulsen.

Metz

We rijden voorbij Homécourt en nemen de afslag Metz, waar we al direct de contouren van het stadion zien – “straks even kijken”, klinkt het in koor. Even lijkt onze zoektocht naar zon in ieder geval droogte op te leveren, dus we maken een rondje in het mooie stadje dat Metz is. We drinken koffie op een pleintje zoals dat hoort in Frankrijk, we herstellen langzaam van de biéres blondes van gisteravond en we maken een Titanic-remake bij een fraai eilandje. We willen nog veel meer couleur locale opdoen, maar een zelfs niet door Buienradar aangekondigde hoosbui jaagt ons een bier- en hamburgerrestaurant in, waardoor we ook vandaag ons brood-met-vlees-dieet voortzetten. Al moet gezegd worden dat deze smashburgers er écht mogen zijn.

Na een snelle stop bij Stade Saint-Symphorien, Thijs voor de fanshop die er gevestigd is – en die doet denken aan een oud en versleten Oostenrijks hotel – en ik voor wat foto’s, klimmen weer wat op de landkaart, naar het slaapstadje Homécourt dus. In het dorp staat vanavond het eerste voorbereidingsduel van FC Metz op het programma. Het is inmiddels een traditie dat de ploeg hier zijn eerste wedstrijd van het seizoen speelt. De burgemeester van het dorp geeft zelfs een interview aan de krant, zo lees ik, en hij zegt enorm uit te kijken naar de komst van de ploeg.

Homécourt

Wij sluiten ons daar graag bij aan. In een lange stoet van locals over een smal bospad, langs een woonwagenachtig kamp, trekken we richting het stadionnetje. Een rood polsbandje geeft ons toegang tot de karakteristieke witte betonnen tribune. Onder de ene witte partytent worden aanlokkelijke glazen bier verkocht, onder een andere broodjes bratwurst, frites en merquezworstjes. We laten het laatste even voor wat het is, maar van het eerste nemen we royaal.

Met de glazen in ons hand zoeken we een plekje in de zon. Het witte beton van de tribune is belegd met houten balken die dienen als zitvlak. Maar: weinig zitvlak hier. Hoewel we bijtijds zijn zit het hier al flink vol, aan de woorden van de burgemeester is niets gelogen. De gekleurde stoeltjes verderop blijken geen optie voor het pleps, dus lopen we door naar de andere kant van de tribune. Op rij 1 en 2 nog anderhalve plek. Thijs maakt aanspraak op de voorste zitplaats en kan nog maar net over de reling kijken. Ik zit recht achter hem, met mijn rechterarm tegen een Franse kleuter en met mijn linker bil over het bankje bungelend.

Zakdoekje leggen

Mijn slapende bil, ik en Thijs hebben vervolgens een blik van herkenning als we de spelers van Metz en Mondorf zien plaatsnemen langs de lijn. De dugoutjes zijn klein en daarom zijn er picknickbanken van het goedkoopste soort naast gezet. Met van dat glanzende hout en op groene pootjes. Er staan er twee naast iedere dugout. Voor de uitploeg net toereikend, maar de selectie van de Fransen is groot vandaag, waardoor de bankjes akelig beginnen door te zakken. Voor één wissel blijkt dit oefenduel nu al een verloren variant van zakdoekje leggen; de banken zitten echt vol en hij moet noodgedwongen bij een teammaat op schoot.

Het is precies de sfeer die past bij deze seizoensouverture: gezellig, niet te serieus en het is vooral een sociale bezigheid. Langs de kant en op het veld. We verbazen ons over de boomlange keeper van Metz – 2.06 meter blijkt na een Google-zoektocht -, de geblondeerde nummer 7 die als aanvoerder speelt, en de nummer 77 van Mondorf die ietwat vol oogt, maar wel de ene na de andere onderschepping uitvoert. Ook hier proberen we te zoeken wie hij is, maar het internet geeft ons in Homécourt geen eenduidig antwoord. En ook nu weet ik het nog niet, al is het alleen al voor het verhaal.

Rust

Na het rustsignaal zien we in de pauze hetzelfde tafereel als drie kwartier eerder: Metz wisselt alle spelers voor elf nieuwe en dus begint een nieuwe ronde stoelendans. De speler die het langst aandacht besteedt aan kinderen die een handtekening willen, lijkt pech te hebben. Hij is als laatste terug bij de bank en we vermoeden dat hij nu de keuze heeft tussen de schoot van de aanvoerder of het net gesproeide gras. Maar zie daar: de picknickbanken waren zó voordelig dat er in allerijl nog eentje ingeslagen lijkt.

Het spel wordt er met al die nieuwe spelers niet per se beter op, maar de sfeer is vermakelijk. Ook bij ons, want de invalspits van Mondorf blijkt nóg langer dan de keeper bij de tegenstander. Ondertussen is de rij voor de worstjes is zó lang dat ik halverwege besluit op te geven en maar voor extra bier ga. Het geeft me de gelegenheid om nog eens van andere kanten naar dit complex te kijken. De mensen die op de groene heuvel rondom staan, de fotografen die toch redelijk massaal zijn uitgerukt voor dit nietszeggende potje, de zon die ons na een verregende middag weer in mediterraanse sferen brengt, de handgeschreven bordjes bij eetkraampjes; het voelt als een soort buurtmiddag.

De jacht op eten

Wat is een goede buurtmiddag zonder goed eten? Na het laatste fluitsignaal wagen we een nieuwe poging. Alle opties zijn met krijt doorgestreept, alleen de keuze ‘merquez’ staat nog goed te lezen, en ondanks mijn beperkte keuze van het Frans durf ik te concluderen dat alleen die worstjes nog beschikbaar zijn. Een man achter de kraam lijkt zoiets ook te zeggen, ik knik vol zelfverzekerdheid. Als zijn wederhelft ook begint te praten begint het me te duizelen, Thijs stamelt slechts iets. Ik vertaal voor hem dat de olie opnieuw opgewarmd moet worden en dat het even duurt voordat we kunnen eten. Geen idee of het zo is, maar we besluiten in het dorp te gaan zoeken naar eten.

Een matige pizzeria slaan we over na een snelle scan, een andere blijkt gesloten op deze woensdag. “We kijken gewoon of wat zien op weg naar Metz”, zegt Thijs, terwijl we over de snelweg richting Metz kachelen. Of hij moet houden van slechte panini’s, of de jongen is nu – om 21.00 uur – echt te hongerig om nog goed na te kunnen denken. Uiteindelijk redden we het tot het centrum en al snel vinden we een alleraardigst bistrootje. De eigenaar begint een gesprek in het Duits – de opbouw is net zo matig als we eerder vandaag hebben gezien bij zijn ploeg – maar na een kleine correctie (“Pays-Bas”, Thijs spreekt ineens Frans) bestellen we bier, een schnitzel en een cheeseburger.

Ik zoek nog iets om bij na te praten en eerlijk gezegd heb ik gewoon nog steeds ontzettende honger. Ik bestel een café gourmand, Thijs een café noir. Na een warrig gesprek vraagt de ober aan hem of hij “aussie” een “café gourmand” wil. Met minstens zoveel confidentie als ik vanmiddag antwoordt Thijs: “oui!”. En zo komt er een waar toetjesbuffet op tafel met voor mijn reisgenoot een teleurstellend klein kopje koffie on the side.

Foto van de buschauffeur

Maar, dat geeft helemaal niets. Want we hebben geen haast en het is geen wedstrijdje. En zo voelt de avond precies zoals deze dag is. De sfeer van we zien wel hoe het loopt. Bij een nachtelijk uitje – en vierhonderd woordgrappen over alle biersoorten die bij dit taphuis te vinden zijn – concluderen we dat dat toch is waar dit soort reisjes om gaan: de ontspannenheid van het leven. Oh ja, die wedstrijd eindigde in 1-0. En er gingen veel mensen op de foto met die lange keeper, en met de geblondeerde sterspeler. Een jongetje ging op de schouders, zijn Metz-shirtje in de lucht. En, er was iemand die zelfs een foto van de buschauffeur maakte. Diegene was ik.

• Facebook
• Instagram
• LinkedIn
• Pinterest