Komkommertijd in voetballand; groundhoppen in Luxemburg (deel I)

Midden in de werkweek uren in de auto en honderden kilometers onderweg voor in totaal elf doelpunten van FC Differdange 03, US Mondorf en F91 Dudelange; drie ploegen uit de Luxemburgse hoogste voetbaldivisie. Een leek zal zich afvragen waarom, maar iedere groundhopper zal snappen wat er gebeurt in de hoofden van deze twee fijnproevers. Vandaag deel 1 van de reis.

Het idee voor onze Luxemburg-trip ontstaat als vriend Thijs een appje stuurt. Zonder enige context verschijnt op een dag “15 juli Differdange – Drita in de eerste kwalificatieronde van de Champions League”  in mijn scherm. “Drita”, antwoord ik. “Onwillekeurig gaan m’n gedachten terug naar Leroy Fer als centrale verdediger”, app ik erachteraan, doelend op een van de eerste wedstrijden die mijn cluppie Feyenoord onder leiding van Arne Slot speelt. Met een hattrick voorkomt Guus Til die dag – laatste goal in de 90^e minuut – een afgang tegen de Kosovaren. Enkele minuten later stuur ik er nog een bericht achteraan. “Wel vet. Vier uurtjes rijden.” “Verder dan gedacht”, krijg ik terug, “maar nog steeds te doen natuurlijk.”

Antropologie

En dus zit ik op een dinsdagmiddag in de auto richting Differdange. Een ochtenddienst bracht me al vanuit Rotterdam via Helmond en Eindhoven naar Zutphen en nu moet ik via Eindhoven en Maastricht naar Luxemburg. Een autorit van meer dan 900 kilometer om te werken, Thijs op te pikken en een voorrondeduel van FC Differdange 03 te zien. Er zijn genoeg mensen die zich afvragen wat er mis met je is om middenin een werkweek zo’n afstand af te leggen om rond de klok van 20.00 uur een Luxemburgs – Kosovaars onderonsje te zien met spelers als Lempereur en Krasniqi (x2). Mijn antwoord: omdat zo’n trip veel meer is dan een matig partijtje voetbal. Het is een antropologisch veldonderzoek, het ontdekken van een cultuur, het proeven van het lokale bier en de verse broodjes worst, het vinden van je favoriete cultheld en het komen op een plek waar je anders nooit zou zijn.

Stipt 18.45 uur parkeer ik de auto in de parkeergarage onder ons gehuurde appartement. Er zijn wat kostbare minuten verloren gegaan met de escape room-achtige ervaring om het pand binnen te komen, maar we hebben nog vijf kwartier tot de aftrap. Korter dan gehoopt, maar lang genoeg om de camera uit de tas te grissen en aan de wandeling richting Stade Municipal de la Ville de Differange te voltooien. Bovenop een heuvel zijn de spelers van beide teams tien minuten later al bezig met de warming-up, zien we door het open hekwerk heen. De reservekeeper van Drita heeft als taak zijn basiscollega in te schieten, maar de eerste voorzet die we waarnemen haalt de zestien niet eens. Een klein groepje Kosovaarse supporters verzamelt zich ondertussen bij de ingang voor het uitvak, terwijl een rockversie van You’ll Never Walk Alone ook buiten het stadion al te horen is. De geur van vette worsten en afgebakken brood waait met een zachte bries onze kant op.

Allez & bier voor 4,50

Als we verder lopen richting de security laat niks je geloven dat er een duel van Europees kaliber op het programma staat. In De Kuip zouden de tribunes nu al in vuur in vlam staan, zou DJ Panic de hoge en lage tonen voorgoed uit je oren draaien, maar niets van dat alles hier. Op een verdieping bovenaan de met gekleurde stoeltjes bezette hoofdtribune wordt aan een statafel een stapel rode en zwarte vlaggetjes voorzien van het woord ‘Allez’. Verderop vormen zich twee rijen, een voor de broodjes, een voor de biertjes. Beide te krijg voor slechts 4 euro. Met in iedere hand één versnapering laten we ons zakken op de moderne stoeltjes. Het uitzicht is waanzinnig. Door de schuine hellingen om je heen voelt alles uit evenwicht, het treinspoor dat pal achter een van de doelen loopt geeft om de tien minuten een wonderlijk maar heerlijk sfeervol beeld en de mensen die bovenaan die spoorlijn staan te barbecueën hebben topvermaak tijdens hun diner én goedkopere plekken dan wij – al is 25 euro niet veel natuurlijk.

De wedstrijd

Een wedstrijd kijkt altijd fijn als je een favoriet hebt en omdat Differdange vandaag thuis speelt is dat onze logische keuze. Die ploeg heeft wel wat goed te maken vanavond, want in het heenduel zijn ze met 1-0 onderuitgegaan. Dat blijkt in de openingsfase uit precies niets. We hebben onze tanden nog voor geen tweede keer in het broodje worst kunnen zetten of de eerste bal van Drita ligt al in het netje: virtueel 2-0 voor. Een kwartier later valt de tweede goal al, een Luxemburgse overwinning lijkt ver weg. Laat staan het bereiken van een volgende ronde.

De man met de mooiste naam van het veld – Lempereur, wat wij Luxemburgs vinden voor ‘de overwinnaar’ – zit er niet lekker in. Ballen springen van zijn voet, verkeerde inspeelpasses en al na zeven minuten maait hij met een enorme haal zijn directe tegenstander omver: geel. De vijf man tellende harde kern laat zich verderop op de hoofdtribune horen en dat zorgt zowaar voor een opleving en een aansluitingstreffer. Er is even hoop op een Luxemburgs coëfficiënten-succesje.

Comeback

Na rust is de zonsondergang een stuk fraaier dan het spel, maar hetgeen waar je op hoopt gebeurt dan toch: een late penalty voor de thuisploeg. Vakkundig binnengeschoten en gevierd met fanatisme waar ik de Luxemburgers nog niet eerder op heb kunnen betrappen. Je weet – zelfs al ben je hier nog nooit geweest – dat het hier dan kan gaan spoken. Nog maar één goal nodig voor een verlenging en nog vijf minuten blessuretijd te gaan. Na drie minuten is alle hoop alweer vervlogen als Drita de winnende binnenprikt uit een scherpe counter.

Maar het maakt voor deze dag niets uit. De treurende eenzame verdediger op de middenlijn, het avondrood op de achtergrond, een dramatisch langzaam voorbijrijdende trein; het vormt het beeld van een toptrip. De Kosovaren op onze tribune worden vriendelijk gefeliciteerd, de spelers maken een praatje langs de lijn en twee kleine prinsesjes negeren de strenge UEFA-instructies en betreden de mat om hun beste dans te laten zien.

Centrum van Differdange

Wij onderzoeken Differdange verder en stellen vast dat het centrum op een dinsdagavond niet de allerbeste plek is. In een cultureel café aan een pleintje zitten twee mannen aan tafel, hun neuzen diep in hun telefoons gestoken. Onze niet onaardige ‘bon soirs’ worden niet beantwoord en aan de bar verschijnt niemand. Nu niet, na vijf minuten niet en ik sluit niet uit dat er nooit iemand verschijnt. Als ik omkijk naar de twee mannen zitten ze er nog precies hetzelfde bij. We lopen weg en nog één keer kijk ik door de ruit; nog steeds onbewogen.

Ergens op een T-splitsing verderop zien we nog twee opties. De eerste is een soort kantine, waar een interessante melange aan types voor de deur hangt. We besluiten net dat die tent het niet gaat worden als we onze blikken op de linkerkant van de straat werpen. Een niet onaardig tonend cafeetje, met een klassieke bar in het midden, en een flikkerend tv-scherm ergens achterin de zaak. Ik druk mijn neus tegen de ruit voor een definitief positief oordeel als ik plots een zacht zoemend geluid hoor. Het komt van boven en het komt op me af met de snelheid van een Luxemburgse zonsondergang. Achter me hoor ik nog een lachje, een beetje grinnikend. Het is ons niet gegeven op deze midzomeravond in Differdange; de tent sluit en het zoemende geluid kondigt een naderend rolluik aan.

En zo eindigen we uiteindelijk bij een sportsbar, vlak naast het stadion waar zojuist de CL-kraker is gespeeld. Buiten zitten de vijf fanatieke aanhangers van Differdange op het terras aan de ene kant, een groepje Kosovaren aan de andere kant. Binnen zit een man in z’n eentje aan een cola en blond bier. Aan een lange tafel zitten vier ouderen te kaarten. We blenden in – al hebben ze vast door dat ons Frans / Luxemburgs / Duits wat roestig is – en drinken wat biertjes weg voor de nabeschouwing. Alles kan overboord als een flink aangeklede Mini Cooper voor onze neuzen stopt. Een, twee, drie, vier man komen eruit, de laatste twee klauterend achter de bestuurdersstoel langs. “Is dat niet een speler?”, vraagt Thijs net terwijl ik denk een andere te herkennen. Drinkend en misschien stiekem een sigaretje rokend verwerken deze semi-profs en hun supporters de nederlaag en de uitschakeling. Net als wij lijken ze meer te genieten van een ontmoeting met onbekende Europeanen dan dat ze balen van hun eigen falen. Wat een heerlijke houding, het doet me denken aan de Differdengse prinsesjes. Heerlijk lichtvoetig door het leven.

• Facebook
• Instagram
• LinkedIn
• Pinterest